Column Jan L te K #15 17-12-2022

Wilfried, de man van Ibo zei dat hij het koud kreeg en wel zin had in iets warms, een lekkere warme worst of zo.

Wie denk je dat ik tegenkom bij Kerst in Oud Kampen? Ibo Draaier van bureau de Gouden Greep, samen met zijn man. Ze waren er voor de gezelligheid maar ook om ‘het hele gebeuren als ervaring mee te nemen in een analytische kijk op het geheel’.

Begreep ik nou goed dat Kerst in Oud Kampen in zee was gegaan met bureau de Gouden Greep? Ja dat begreep ik goed, zei Ibo trots en vroeg of ik zin had om een eindje met ze mee te schuifelen want het was al behoorlijk druk geworden. Hij was wel benieuwd naar mijn input, als bewoner van de binnenstad. Mijn kijk op ‘het hele gebeuren’ zou best wel eens belangrijk kunnen zijn binnen het kader van de analyse. Wilfried, de man van Ibo zei dat hij het koud kreeg en wel zin had in iets warms, een lekkere warme worst of zo. Hij keek me een beetje schalks aan.

Doe niet zo gek Wilfried, zei Ibo, Jan L te K is keurig getrouwd. We gingen op weg het van Heutszplein op. “Ik zie meer kermis dan kerst”, zei Wilfried met een zuur gezicht. “Dat komt wel als we in het Keizerkwartier komen”, zei ik hoopvol.

Nou dat viel een beetje tegen, het was nog erger dan in voorgaande jaren. Het waren de wereldkampioenschappen schuifelen. Voetje voor voetje schoven we voort. Bij de eerste de beste gelegenheid vluchten we naar de Oudestraat. Ook druk, maar niet zo claustrofobisch. “Laten we eens gaan kijken in de Buiten Nieuwstraat, dat is een nieuwe route”, stelde ik voor. “Verkopen ze daar ook iets warms”, begon Wilfried weer te zeuren, “warme worst of zo”.

Voordat Ibo er iets van kon zeggen sleurde ik ze mee de Buitenkerk in, de heren waren met stomheid geslagen; een echt Gregoriaans koor. Prachtig vonden ze het en ik was het roerend met ze eens. Eenmaal weer buiten liepen we eerst tegen een paar zwarte schermen op en konden er niet door, we moesten we omlopen. “Is dat een plaats delict of zo”, begon Wilfried weer te zaniken.

Ibo was het zat en begon luidkeels in zijn oor te fluisteren. Ik ving maar een paar flarden op die ik hier niet zal herhalen, maar de relatie stond even behoorlijk onder druk en de kerstgedachte was ver te zoeken. Inmiddels waren we in de Buiten Nieuwstraat en zag ik een kraampje waar broodjes warme beenham verkocht werden. Het was dan wel geen warme worst, maar Wilfried was toch blij.

Zelf had ik het wel gezien en wilde naar huis. Ibo beloofde me dat hij nog van zich zou laten horen, maar vond wel dat het participatiegehalte van de bewoners nogal aan de magere kant was. Voor het eerst vond ik dat hij een punt had. Kerst in Oud Kampen deed me toch net iets te veel denken aan opgesierde Kamper-Ui-Dagen in de kou.